foto www.voetbalbelgie.be

EXCL. Portret: Castro Montes nu wel klaar voor Belgische topclub

Via Standard, STVV en Eupen naar AA Gent

Talloze jonge voetballers dromen van een grote carrière, slechts weinigen weten die stap te zetten. Waarbij geluk en doorzettingsvermogen een belangrijke rol spelen. Alessio Castro Montes kreeg al wat klappen te incasseren. Blessures, te veel concurrentie, te jong. De 22-jarige Truienaar zit nu op de goede weg. Een beloning voor zijn vechtlust. Voetbalbelgie.be had een goed gesprek met de jonge flankspeler.

“Ik ben al als vierjarige begonnen bij Gelmen VV, waar mijn papa trainer was. Mijn drie jaar oudere broer speelde er en ik mocht mee. Ik was nog veel te jong en mocht geen matchen meespelen, maar op een dag was er iemand ziek en kwamen ze een speler te kort. Mijn vader zei dat ik het eens mocht proberen en dat viel goed mee”, duikt Alessio Castro Montes terug in de tijd.

Zijn vader was nog twee seizoenen zijn trainer. Een scout van Standard had de talentvolle pasjes van de piepjonge Alessio opgemerkt en hij ruilde het kleine Gelmen VV voor Standard Luik.

“Daar ben ik uiteindelijk zeven jaar gebleven. Ik was er heel tevreden maar we werden heel vaak tweede na Anderlecht. Daarom koos ik voor een avontuur bij die club”, geeft hij aan. “Ik kon er ook heel gemakkelijk mijn school met het voetbal combineren. In eerste instantie logeerde ik bij een gastgezin. Die aanpassing was best zwaar omdat ik voor het eerst van huis weg was. Daarna verliep het vlot. Ik bleef er twee jaar en zat in mijn derde en vierde seizoen bij de jeugd van Anderlecht op internaat.”

Opboksen tegen Youri Tielemans

Op piepjonge leeftijd naar Standard, daarna Anderlecht. Werd je in die periode bij de grote talenten gerekend?

Alessio: “Toen ik bij Standard speelde, werd ik meerdere keren verkozen tot beste speler van een tornooi. Dan plaatsen ze je snel in die categorie. Bij Anderlecht beschouwden ze mij nog meer als een toptalent. Ze hadden grote plannen met mij. Waarom ik er niet doorgebroken ben? Ik liep enkele blessures op, en dan nog op de verkeerde momenten. Maar er was ook heel veel concurrentie. Als centrale middenvelder moest ik opboksen tegen spelers als Youri Tielemans.”

“Dat waren best zware tijden, zeker voor een jonge voetballer. In de periode dat ik in beeld kwam voor de beloften liep ik in de voorbereiding een zware knieblessure op. De patellapees was van het bot afgescheurd Daar hoorde een operatie en negen maanden revalidatieleed bij. Toen ik eindelijk terug mee kon doen, volgde een spierscheur. Een verloren jaar. Anderlecht wou mij nog een seizoen bij de U19 onderbrengen, dat zag ik niet zitten.”

“Bij STVV belandde ik ook bij de U19, maar dan wel in combinatie met de beloften. Ik kende er veel spelers, op nog geen tien kilometer van mijn familie. De overstap van Anderlecht naar STVV verliep prima. Ik voelde mij er meteen thuis. Op sportief vlak liep het naar wens: kampioen met de U19 en enkele matchen meedraaien met de beloften. Op het einde van dat seizoen (2015-2016, nvdr.) mocht ik zelfs debuteren in eerste klasse!”

Dat was tegen Sporting Charleroi, een 0-3 nederlaag op Stayen.

“Bij die derde tegentreffer kreeg ik het gevoel dat mijn moment misschien wel aangebroken was. De trainer dacht ook dat het tijd was om iets te proberen, en zo kwam ik aan mijn eerste speelminuten bij de grote jongens. Een onvergetelijk moment. Op je achttiende debuteren in eerste klasse, dat is toch wel iets speciaal. Toeval of niet, mijn eerste doelpunt in de Jupiler Pro League was ook tegen Charleroi. Ik heb iets met die club (lacht).”

Te jong voor Ivan Leko

Maar in het volgende seizoen dook je slechts één keer in de selectie op en kwamen er geen speelminuten achter je naam bij!

“De eerste ploeg wisselde van systeem. Ivan Leko speelde met vijf verdedigers waardoor er geen plaats was voor mij. Ik had daar een gesprek over met Leko. Hij wou me op het middenveld uitspelen, maar daar was zoveel concurrentie. Om speelminuten te kunnen maken, kon ik beter van club veranderen. Hoe mijn relatie met Ivan Leko was? Ik ga niet zeggen goed of slecht. Hij vond mij gewoon nog te jong om speelminuten te maken. Ik leerde wel veel bij op training. Hij kwam wel niet vaak met mij praten. Toen we tegen Club Brugge speelden, is hij wel even met mij komen praten. Een uitzondering.”

Lees verder onder deze foto (juli 2016)

foto DC | www.voetbalbelgie.be

Had je meer van je periode bij STVV verwacht?

“Ik debuteerde op mijn achttiende in de eerste ploeg, dan hoop je in het volgende seizoen weer een stap vooruit te kunnen zetten. Die speelkansen lieten op zich wachten. AS Eupen toonde halfweg dat seizoen al belangstelling, op basis van mijn prestaties bij de beloften. Ze vonden vooral mijn profiel interessant. Ik twijfelde echter, gevoelsmatig. Ik had niet meteen een connectie met de club en hun project. Het leek mij niet makkelijk als jonge Belgische speler door te kunnen breken bij die ploeg. Dat was mijn eerste gevoel. We bleven echter praten, wat een positief gevoel gaf. De toenmalige trainer Jordi Condom gaf in een gesprek aan dat hij mij er graag bij wou hebben. Ik had het gevoel dat het aan mij was om mij te bewijzen. Dus werd het wat later toch nog Eupen.”

“In mijn eerste seizoen mocht ik veertien keer opdraven. Daar was ik best tevreden mee, ook omdat ik in het vorige seizoen bij STVV op die ene selectie na niet in beeld kwam. Het was zeker een stap vooruit. Ik had er vooraf voor getekend. Al wil je natuurlijk graag elke match op dat veld staan.”

Naast grote meneer Luis Garcia

Het afgelopen seizoen ging het naar 22 wedstrijden. Goed voor 1.827 minuten en je eerste twee doelpunten in de Pro League. Leidt het jaar van de doorbraak tot meer?

“Ik weet dat ik nog heel veel bij te leren heb, vooral op defensief vlak. Maar ik ben tevreden over het afgelopen seizoen. Ook in de moeilijkere matchen bleef ik overeind. Ik voel me nu wel een volwaardige eersteklasser.”

“De trainer gaf in het begin van het seizoen aan dat hij mij wou omscholen van flankaanvaller tot verdediger. Ik kwam uit de lucht vallen. Claude Makelele vond dat ik de ploeg op de flank wat kon bijbrengen, met offensieve rushes. In eerste instantie had ik er niet zo’n goed gevoel bij. Ik zag het als een excuus, omdat er in de aanval meer concurrentie was. Stap voor stap begon dat echter goed te lopen.”

“Makelele heeft veel ervaring opgedaan in het topvoetbal. Hij heeft me veel tips gegeven. Maar hij is toch ook een trainer die observeert en minder verbaal aanwezig is. Als hij ons toesprak waren dat vooral instructies. Met zijn ervaring kan hij veel bijbrengen. Hij is ook bijzonder veeleisend voor zijn spelers.”

Eupen is niet de meest sexy club in de Jupiler Pro League. Een andere taal, een uithoek van het land, weinig supporters, veel buitenlandse en minder bekende spelers. Hoe blik je op die twee seizoenen bij de Panda’s terug?

“Er zijn minder supporters, dat klopt, maar ze zorgen wel voor sfeer. Het is een familiale club, dat merk je meteen. Ik had het geluk met Luis Garcia samen te kunnen spelen. Een grote meneer, waar ik heel veel van opgestoken heb. Ik had enorm veel bewondering voor Luis Garcia, maar ook een speler als Lazare en Ocansey beschikken over heel veel kwaliteiten. Er zat muziek in die ploeg.”

Alessio Castro-Montes gaf op het tijdstip van dit interview aan best nog een seizoen bij AS Eupen te willen blijven, onder het motto “veel speelminuten opdoen bij een familiale club”. Maar KAA Gent meldde zich, in de zoektocht naar een concurrent voor Arnaud Souquet. Een contract voor drie jaar ligt klaar, met een transfersom van 1,2 tot 1,5 miljoen euro. Het is enkel nog wachten op de officiële bekendmaking van zijn transfer.

We keken al wat verder met de talentvolle speler. “Waar ik op een dag nog hoop te geraken? Ik heb Spaanse roots, dus het zou tof zijn om daar te kunnen spelen. Dat is echter geen doel waar ik echt mee bezig ben, het is wel een drijfveer, om elke dag nog beter te doen.” (MR/DC)

foto www.voetbalbelgie.be

Categorieën
Specials & Video

Antwoord

*

*

GERELATEERD