Interview – Nicky Hayen wil trainer worden

Vraag aan tien voetballers tussen de 25 en 30 jaar wat ze na hun spelerscarrière van plan zijn; je krijgt negen keer het antwoord dat ze daar nog niet mee bezig zijn. Nicky Hayen denkt daar helemaal anders over. Hij trok tijdens het kerstverlof vijf dagen naar Londen om er drie wedstrijden bij te wonen. Niet als supporter, wel met een scoutingsopdracht.


De 26-jarige verdediger van Sint-Truiden wil in het voetbal actief blijven en maakt daar nu al werk van. “Voetbal is mijn ding en dat zal altijd zo blijven,” vertelt Nicky. “Ik zou graag als trainer aan de slag gaan, na mijn carrière. Dat is één van de onzekerste beroepen die er bestaan, maar dat moet dan maar. Ik wil in het voetbal blijven. Niet dat ik per se hoofdtrainer wil worden. Een functie binnen de technische staf, jeugdspelers opleiden of spelers scouten; de toekomst zal uitwijzen in welke richting het zal evolueren. Als het maar met voetbal te maken heeft.”


 


In september 2006 schreef Nicky Hayen zich in voor de UEFA B trainerscursus. Wegens omstandigheden moest hij twee maanden later afhaken. Maar in september is hij opnieuw van de partij. Eigenlijk is hij er al terug mee bezig, want Nicky maakte van het kerstverlof gebruik om drie wedstrijden in Londen bij te wonen. Hij vatte in de tribune post met een blocnote en schrijfmateriaal.


 


“Ik heb wedstrijdanalyses gemaakt van West Ham-Portsmouth, Charlton-Fulham en Watford-Wigan. Dat komt van pas voor de trainerscursus. Het is voor mij quasi onmogelijk om tijdens het seizoen wedstrijden te volgen, als je dat weekend zelf in actie komt. Ik heb nu toch al een voorsprong op de andere cursisten (lacht).


 


Het Engels voetbal is sterk veranderd. De tijd van de kick and rush is voorbij in de Premier League. Maar het tempo is even hoog gebleven. De snelheid van uitvoering ligt veel hoger dan in België of Nederland. Van de eerste tot de laatste seconde vliegt iedereen er volle gas in. Temporiseren kennen ze er niet. Het publiek lust dat niet. Ze willen beweging op het veld zien. Op de tribune zitten bijna allemaal trainers. Ze leven bijzonder intens mee. Als het goed gaat, zijn de spelers echte goden. Als het minder draait, krijgen ze het te horen. West Ham ging tegen Portsmouth de rust in met een 0-2 achterstand. De spelers kregen een gigantisch fluitconcert te horen. Een kwartier later stond iedereen weer voluit achter de ploeg. Dat is fantastisch.”


 



Met dank aan Ronnie Rosenthal


 


“De twee vorige jaren trokken we (Nicky’s vriendin ging mee, nvdr.) ook al tijdens het kerstverlof naar Londen. In 2004 zagen we Arsenal op Highbury aan het werk. Vorig jaar konden we Chelsea aan het werk zien op Stamford Bridge. Er zijn veel profclubs in Londen, dus we zijn er nog enkele jaren zoet mee. En daarna trekken we noordelijker, naar Liverpool, Newcastle of Manchester.


 


Londen is een fantastische stad. Het leven valt er nooit stil. Ik vind het ook een mooie stad, met prachtige gebouwen, veel winkels en veel parken. Of ik er ooit zou willen wonen? Hmm, we hebben in Sint-Truiden gebouwd, daar is het wat rustiger. Maar als ik dan toch in een grootstad moet wonen, geef mij dan maar Londen.


 


We gaan altijd met de auto naar Londen. Veel mensen hebben schrik om in zo’n drukke stad met de auto rond te rijden. Ik heb daar geen enkel probleem mee, ook niet met het links rijden. Met een beetje concentratie lukt dat wel. In het centrum is het natuurlijk bumper aan bumper aanschuiven. Van het ene kruispunt naar het andere duurt gemakkelijk een kwartier. Maar dat heeft ook zijn charmes. Op Oxford Street en voorbij Picadilly rijden, heeft iets meer dan een gewone winkelstraat in België.


 


De vorige twee keren kozen we voor de combinatie trein en auto; deze keer maakten we de overtocht met de boot. Dat duurt een stuk langer, maar ik vind het wel tof. De terugtocht verliep wel niet vlekkeloos. Veel mensen waren zeeziek van de storm op zee. Wij hadden daar gelukkig niet veel last van.


 


Een ticket op de kop tikken was niet echt een probleem. Mijn zaakwaarnemer Jacques Liechtenstein werkt in Engeland samen met Ronnie Rosenthal, ex-speler van Club Brugge en Liverpool. De baas van ons hotel was bovendien goed bevriend met een medewerker van West Ham. We kregen voor de wedstrijd een persoonlijke rondleiding in het stadion. Alle deuren gingen open. West Ham is geen topploeg in Engeland, maar we waren toch wel onder de indruk. De directeur en de materiaalmeester kwamen ook even een praatje slaan.”


 


Extra energie opdoen


 


“Het Engels voetbal kan je moeilijk vergelijken met onze Jupiler League. De beleving is er zoveel intenser en de stadions zijn er drie of vier keer groter. Het stadion van West Ham telt 182 skyboxen die op weekdagen dienst doen als kantoorruimte. De gangen onder de tribunes zijn eindeloos. De kleedkamers en de spelerstunnel zeggen zoveel meer dan in België. Het moet een fantastisch gevoel zijn als je daar als speler mag rondlopen.


 


Twee jaar geleden zaten we in het oude stadion van Arsenal. Een half jaar geleden ging het nieuwe stadion open, twee straten verderop. Van 40.000 naar 70.000 plaatsen, het geeft aan dat er in de Premier League zoveel meer mogelijkheden zijn. We hebben dat nieuwe stadion deze keer bezocht en we zijn ook naar het nieuwe Wembley stadion gereden. Amai, dat was sjieke boel. Daar gaan je haren van rechtstaan.


 


We hebben natuurlijk ook wat tijd vrijgemaakt voor andere dingen. In de kerstperiode oogt Londen nog zoveel gezelliger. De etalages zijn dikwijls meesterwerken. Wat er in die etalages ligt, is dikwijls wel peperduur (lacht). We zijn ook naar Harrod’s geweest, maar daar waren we snel terug buiten. Je werd er gek van de drukte. Londen Eye is ook de moeite waard, daar heb je een fantastisch zicht over de stad. Bij mooi weer kan je tot 35 km ver zien. We wilden een musical meepikken, maar de tijd ontbrak. Dat is voor volgend jaar.


 


Deze trip naar Londen was niet alleen nuttig voor de trainerscursus. Ik heb er ook extra energie opgedaan. Mijn jeugddroom was profvoetballer worden. Daar ben ik in geslaagd. Dit is mijn achtste seizoen in eerste klasse. Maar als je even in de keuken van Engelse clubs mag neuzen, dan krijg je toch een gevoel van, misschien kan ik nog meer dingen meemaken. Ik wil niets meer aan het toeval overlaten. De belangrijkste les van deze trip is: je moet elke dag beter willen en niet te snel tevreden zijn.”


 


Nicky Hayen al 20 jaar bij STVV
Interview Butina en Zewlakow
Fotospecials Voetbal België


 


{banner keyword=voetbalshirts clubs}

Categorieën
Specials & Video

Antwoord

*

*

GERELATEERD